... Pan Transit 848. Tot een volgende keer.
Prettige vakantie, 848.
Middleborough Approach, Pan Transit 848, dalen tot 12.000.
PT 848, Middleborough Approach,
radiocontact 90 kilometer ten noorden van de luchthaven.
Verminder snelheid tot 210 knopen.
Toestemmning om tot 10.000 te gaan. Je transponder is 6371.
PT 848 begrepen, toestemming tot 10.000.
Hou 210 aan, transponder 6301.
HET BRIEFJE
Goedemorgen, Jim. - Dag Peyton. Hoe gaat het me je rubriek?
Lees je hem? - Af en toe.
En? - Je foto ziet er geweldig uit!
Middleborough Approach, PT 848,
We hebben een elektronisch probleem.
848, kondig je een noodtoestand af?
Nog niet, Middleborough. We willen enkel onze landing bespoedigen.
Hij hield van mijn foto. Het schrijven is slecht, maar hij hield van mijn foto.
Goedemorgen, baas. - Noem me geen 'baas',
dit is de 'Daily Planet' niet.
En vraag nooit iemand wat ze van je rubriek vinden.
Ik heb geen rubriek.
Ik begin te wensen dat ik er ook geen zou hebben.
Trouwens, Nora wil je zien,
en ik citeer: 'de seconde dat ze haar kont hier binnensleept'.
Perfect. Ze wil waarschijnlijk ook wat over mijn foto zeggen.
Wat?
Wat heb je op je gezicht?
Het is een deel van mijn uiterlijk.
Voor alle duidelijkheid, de meesten betalen om zulke dingen te laten weghalen.
Middleborough Approach, PT 848,
We hebben problemen met de generator. We verliezen hoogte.
848, herhaal. - Ik herhaal: we verliezen kracht aan elektronica.
We gaan nu wel een noodtoestand afkondigen.
Stand by, 848. KB Air, 114, Middleborough...
Brandweer, we hebben een noodtoestand bij de landing, baan 21 rechts.
MacGruder.
Hoe gaat het met het gevecht 'ondersteunen en meedelen'?
Indrukwekkend, Kingston. Je bent waarschijnlijk de enige bij 'The Times'
die niet enkel weet wat in ons logo staat, maar het ook citeert.
Deze krant is mijn leven, Peyton. Ik dacht dat je dat wist.
Hé, waarom die haast?
Waarom neem je geen trap om even te praten?
Ik heb geen tijd. Ik moet naar het bureau van de directeur.
Wat doe je hier trouwens buiten? - Een sigaar roken.
Een sigaar? - Het is denkbeeldig.
Wat? - Ik zou het doen als ik kon.
Bedankt om niet te roken
PT 848, Middleborough. We zien je op 30 km, recht vooruit. Daal tot 5.000.
We krijgen rook in de cockpit. Kan een elektrische brand zijn.
848, je hebt toestemming om te landen op baan 21 rechts.
Veranderlijke wind, drie knopen. hoogtemeter: twee negen negen één.
Ik kreeg je bericht. - Goed. Ga zitten.
Het klonk nogal dringend. - De resultaten van het laatste lezersonderzoek zijn er,
en de muggenzifters aan de top hebben wat aanbevelingen.
Zoals? - Zoals jouw rubriek te laten vallen.
Dat kunnen ze niet doen! - Alsjeblieft. Natuurlijk kunnen ze dat.
Kijk naar deze cijfers!
Uit onze vier gewone artikels, scoort jouw rubriek het laagst.
Hoeveel e-mails krijg je per week? - Tientallen.
Toen Emma Duncan de rubriek schreef, kreeg ze er duizend.
In de voorbije tien maanden na haar dood en jij 'de Hartgenezer' overnam
daalde je lezerspubliek geleidelijk.
Mijn rubriek staat vol goede, praktische informatie.
Dat is goed voor de moderubriek.
Toen je daar werkte, was je schrijfstijl excellent.
Maar toen je je eigen rubriek vroeg en dit beschikbaar werd,
zei ik dat je meer zou moeten doen. Dat je je volledig zou moeten geven.
Dat doe ik! - Dat doe je niet!
Je geeft dat deel niet dat een vast publiek aantrekt.
De 'Hartgenezer' heeft geen hart.
Je raakt je lezers niet.
PT 848, Middleborough. We zien je op tien km. Heb je visueel contact?
We houden een horizontaal vluchtniveau.
PT 848, herhaal.
Laat iedereen de reddingsvesten aantrekken. Nu.
We hebben brand aan boord. Ik herhaal, brand in de...
Hulpdiensten staan klaar en wachten.
We zien je op 4 km. Hou je daling aan. Pan Transit 848, Middleborough.
PT 848, Middleborough. Bevestig. PT 848, Middleborough. Bevestig!
Over drie weken is het Kerstmis.
Als je je lezers tijdens de feestdagen niet kan boeien, dan lukt het nooit.
Excuseer, Nora, een Pan Transit jet stortte voor de kust neer.
Lieve help.
Zorg dat je met Kerstmis betere resultaten hebt,
of je mag vertrekken.
Pan Transit vlucht 848 vertrokken van JFK in New York
had een catastrofaal elektronisch defect en stortte neer in de oceaan voor de kust
van Middleborough, North Carolina, - Gaat het?
Een woordvoerder van Pan Transit meldde honderd en...
De maatschappij gaf net de passagierslijst vrij.
Ik kende enkele mensen op die vlucht. - Lieve help. King, het spijt me.
Tom Harold en zijn vrouw. Hij was de werptrainer toen ik
zowat honderd jaar geleden voor hen speelde.
En ik dacht dat ik een slechte dag had.
Wil je een koffie? En nu dat gesprek voeren?
Gesprek, ja. Koffie, nee.
Hij was de beste trainer en leraar die ik ooit had.
Alsjebieft. - Dank je.
Mooie vrouw ook.
Adriënne.
Ze drong erop aan dat hij haar elk jaar naar minstens twee shows op Broadway bracht.
Waarschijnlijk waren ze daarom in New York.
We zullen het nooit weten. - Ik vraag me af...
of ze het wisten. - Wat?
Je vrienden, de anderen in het vliegtuig. Wisten ze dat ze zouden sterven?
MacGruder, ben je ziek of zo? - Het spijt me.
Ik kan niet ophouden eraan te denken. Was het plotseling?
Stierven ze allemaal onmiddellijk? Of hadden ze tijd om afscheid te nemen?
Om 'ik hou van je' te zeggen. Om mekaar vast te houden voor de laatste keer.
Dat klinkt als 'de Hartgenezer'.
We werken nu al vier jaar op dezelfde verdieping.
We hebben eindelijk een echt gesprek en je maakt een grapje. Leuk.
Wie maakt een grapje? Ik zeg enkel dat je je aan een ernstige mail
mag verwachten.
Ik hoop van niet. Ik zou die verantwoordelijkheid niet aankunnen.
Daarom had ik eigenlijk nooit om die rubriek moeten vragen.
Heeft dit wat te maken met het feit dat je een slechte dag had?
Nora geeft me tot Kerstmis om mijn lezerspubliek te boeien, of...
Dat is wreed. - Nochtans,
is een crash ideaal om een beetje perspectief in je problemen te brengen.
... om het wrak van het neergestorte toestel op te halen.
Er is weinig of geen hoop om iemand van de 137 passagiers levend terug te vinden
die aan boord waren van de vlucht die in New York vertrok.
Woordvoerders zeggen dat het weken
of een maand kan duren voor ze een exact beeld hebben van wat er
in de laatste ogenblikken van vlucht 848 gebeurde.
Heer van het universum, Heer van de zee en de lucht,
stuur ons Uw hulp en genade op dit ogenblik van groot verlies.
Troost onze familie en vrienden. Versterk ons geloof ondanks onze vrees.
Help ons mekaar te steunen in de zekerheid dat onze geliefden
bij U in vrede zijn,
nu ze al de grote geheimen van het universum kennen.
Amen. - Amen.
Neem de oceaan op de achtergrond.
Hou me in beeld als ik de heuvel afdaal, goed?
Ik ga met deze mensen praten.
Sorry, ik wil je niet storen.
Excuseer me.
Ben je een vriend of familielid?
Nee. Een reporter, ik schrijf een rubriek voor de 'Middleborough Times'.
Sorry dat ik u onderbreek.
Ik kan me enkel voorstellen hoe je je nu voelt, en...
het laatste dat je nodig hebt is een reporter die persoonlijke vragen stelt,
maar misschien kun je even zeggen...
Eerwaarde, misschien enkele woorden van u...
Hoe doet hij het? Hoe hebben die tv-jongens de brutaliteit
om een microfoon in iemands gezicht te duwen en te vragen hoe het voelt
om een kind of vader te verliezen.
Hoe kan iemand als Truman Harris 's nachts nog slapen?
Knusjes in de armen van elke vrouw die hij wil.
Die gast is echt geweldig.
Je helpt me niet. - Sorry.
Oké. Even overlopen.
Je kreeg brieven over de crash,
maar je vindt het walgelijk om de nabestaanden te interviewen.
Correct.
Waarom schrijf je dan niet hoe jij, 'de Hartgenezer', verlies aanvoelt?
Dat is niets voor mij.
Waarom niet? - Zomaar.
Dit is de perfecte mogelijkheid om met gevoelen te schrijven...
Ik zei 'nee'!
Sorry, ik wou je niet afsnauwen.
Weet je wat? Ik werk hier thuis aan.
Misschien dat een kopje soep een beetje passie kan oproepen.
MacGruder!
Ik kan niet praten. Ik moet een brug vinden om af te springen.
Het gaat dus goed met de rubriek?
Ik zit totaal vast. Ik ben een droge bron.
Ik heb geen idee wat ik moet doen. - Doe gewoon je werk, Peyton.
Dat betekent dat je net als ik en elke andere schrijver,
enkele deuren moet openbreken die je liever gesloten laat.
Is dat hoe jij de prijs verdiende?
Ik verdiende mijn Pulitzer op de oude manier.
Door hard te werken? - Dom toeval.
... PT 848. De FAA kondigde vanmorgen aan
dat de oorzaak van het ongeval waarschijnlijk een brand was
aan boord van het vliegtuig. De piloot had problemen gemeld
en dit enkele minuten voor de ramp
die het vliegtuig deed neerstorten. Er wordt verondersteld dat de piloot
het toestel opzettelijk afleidde van dichtbevolkte gebieden.
Dit is een sterke aanwijzing dat hij wist...
Ze wisten het dus.
Ze hadden tijd.
Kom hier. Kijk nu.
Wat zou ik gezegd hebben als ik enkel tijd had voor een laatste gedachte.
Peyton MacGruder? Sorry, mevrouw. We hebben slecht nieuws.
We zijn bang dat uw man een ongeval had.
Ja, in Middleborough. Voor Kingston Danville.
Bedankt.
Met Peyton MacGruder. Heb ik je gewekt?
Het spijt me.
Ik moet met je praten.
Waarom kom je morgenvroeg niet? Ik zorg voor ontbijt.
Mooie kerstversiering. - Welke kerstversiering?
Dat bedoel ik nu.
Wie gaat het op prijs stellen? Mijn kat?
MacGruder. Is dit medium gebakken?
Ik zou geen goed gebakken willen zien.
Hier. Dat is tegen de houtskoolsmaak.
Je bent een echte huisvrouw, nietwaar?
Sorry, ik mis was routine, maar de prijs is correct.
En de serveerster is knap.
Oké.
Wat vind je ervan? - Oké.
Er was een enorme explosie en een brand.
Kon een plastic zak en een stuk papier dit overleven?
Geen idee. Ik vraag het jou. - Ik denk dat alles mogelijk is.
Dit stuk reddingsvest spoelde ernaast aan.
Als ik de FAA kan laten bevestigen dat dit van vlucht 848 komt,
is het redelijk om aan te nemen dat dit er ook van komt.
Ze hebben dingen langs de gehele kustlijn gevonden, dus...
Ja, het is redelijk. - Goed. Wat doe ik nu?
Wat wil je doen?
Lees het.
Wat is dat in dit zakje? - Koekjeskruimels.
Het is gericht aan 'T'. Wie is T?
Geen idee. Maar ik wil het uitzoeken.
Ik wil uitzoeken wie het schreef en het aan de persoon geven voor wie het bedoeld was.
En erover schrijven in je rubriek. - Precies.
Ik kan het misschien op vingerafdrukken laten controleren, of online gaan...
Maar geen rubriek. - Correct.
Ik wil het mysterie van dit briefje zelf oplossen,
mijn lezers meenemen op die tocht, en hopelijk mijn problemen met Nora oplossen.
Wat vind je ervan? - Ik denk dat je een goudmijn aanboorde.
Echt? - Ja.
Behalve één ding. - Wat?
Denk je echt dat een man die in een vliegtuig zit dat neerstort,
de kalmte heeft om een briefje te schrijven?
Daaraan heb ik ook gedacht. De piloot verwittigde de controletoren
over het probleem in de cockpit, drie minuten voor de explosie.
Drie minuten, King.
Ja.
Oké. - Oké. Dus in die drie minuten,
wisten mensen dat ze problemen hadden. Ze moeten het geweten hebben, of
tenminste de vrees hebben dat ze konden sterven.
Wat zou jij doen?
Zeker de koekjes opeten.
Maar een briefje schrijven?
Ik weet het niet.
Het is ondertekend met 'papa'. Als jij een kind had, zou je dan niet willen
dat het wist waaraan je dacht in die laatste, vreselijke minuten?
Ik heb een kind.
Echt?
Het is een jongen, 19 jaar. Hij zit op de universiteit.
Je hebt dus een vrouw gevonden die het met jou kon uithouden?
Niet echt.
Ze liet me zes jaar geleden in de steek.
Het spijt me.
Ik wou geen grapje maken. - Het is wel goed.
Ik ben eroverheen.
Helaas, David, mijn...
Mijn zoon hoorde maar één kant van het verhaal,
dus hij verwijt mij de scheiding.
Hij denkt dat het mijn schuld was. - Was het dat?
Ik weet het niet. Misschien.
Heel vaak onderweg zijn.
Hij is nijdig op me.
We hebben dus nul verhouding.
In je laatste minuten op deze aarde...
zou ik er misschien aan kunnen denken om hem een briefje te schrijven.
Nog een kopje van deze minder begeerlijke koffie,
en dan laat ik je met rust.
Je moet een rubriek schrijven.
Beste lezers, vandaag werd ik onverklaar tot de kust aangetrokken.
Naar een plaats waar ik enkele dagen geleden familieleden zag
die rouwden om het verlies van hun geliefden op vlucht 848.
Ik stootte daar op een schat.
Het was geen juweel, geen goud, maar een simpel handgeschreven briefje.
Het spreekt over liefde, zo groot als de zee waarin het ontdekt werd.
Deze schat dook op tussen brokstukken en was ondertekend met 'papa'
Als de boodschap geschreven werd in de laatste ogenblikken van die vlucht,
dan is het de laatste communicatie van dat vliegtuig naar de levenden onder ons.
Omdat dit briefje mij toevertrouwd werd,
vind ik dat ik alles moet doen wat in mijn macht ligt
om deze vader van vlucht 848 te herenigen met zijn kind.
Ik moet alles doen om dit laatste bericht te bezorgen bij een verdrietige ziel.
Is dit echt? - Dit is echt.
Alsjeblieft. - Bedankt.
Een bericht valt uit het vliegtuig en bevat een boodschap voor iemand?
Dat is juist. - Wat staat erin?
Dat kan ik je niet vertellen. - Waarom niet?
Ik bewaar het tot ik de persoon vind voor wie het bedoeld was.
Hoe ga je hen vinden?
Ik ga hen niet vinden. We gaan hen samen vinden.
Veel e-mails vandaag. - Verrast me niet. Het is een geweldig verhaal.
Een man schrijft een briefje enkele minuten voor zijn dood en hoopt dat het terechtkomt.
Dat is te gek. - Ja, te gek.
Als we de eigenaar kunnen opsporen. Neem een stoel en aan het werk.
Dit is trouwens ultrageheim, oké? - Absoluut, baas.
Sorry.
Het briefje was gericht aan iemand met een T als initiaal.
T. Goed, wat nog meer?
Dat is het. Er is geen 'meer'. - Is het dat?
We moeten dus enkel uitzoeken wie 'T' is?
T is de zoon of dochter van een man op die vlucht.
We moeten door al de overlijdensberichten zoeken,
alle andere kranten, om de namen van de overgebleven kinderen te vinden
en dat dan inkrimpen tot degenen wiens naam met een T begint.
MacGruder. - Peyton, ik moet je dadelijk spreken.
Goed, ik kom zo naar boven.
Ik moet een brandje gaan blussen.
Ik reken op je.
Wat is dat met dat briefje? Wat denk je dat je bezig bent?
Precies wat je zei dat ik moest doen. Ik stop meer hart in mijn rubriek,
en ik vergroot mijn lezerspubliek.
Er zaten meer dan 200 e-mails in mijn inbox vanmorgen.
Tweehonderd? - Ja. En ze komen nog steeds binnen.
En als het nu bedrog zou zijn? - Dat is het niet.
De FAA bevestigde dat het stuk reddingsvest dat ik samen met het briefje vond
zeker afkomstig is van vlucht 848. Ik ben dus zo zeker als maar kan zijn.
Dit is echt. - En als je die persoon niet kunt vinden?
Dat zie ik wel als het zover is. - Ik ben niet overtuigd.
Wat is er?
Verbind hem maar door.
Mr. Pargrave, hoe maak je het? - Ik las net de rubriek van Peyton MacGruder.
Deze zaak over een briefje dat uit het vliegtuig viel...
Ja, sir. Ze is op dit ogenblik in mijn kantoor.
We hebben het er net over. - Hoe zeker is ze van de feiten?
Ze zegt dat ze heel zeker is. - Goed. We gaan erin mee.
Het is goed spul. Het haalt iets inspirerends uit tragiek. Mensen houden daarvan.
Ja. Ik vermoed van wel.
Bezorg haar een onkostenrekening.
Laat haar reizen als het moet. Op redelijke basis.
Laten we zien wat ze van dit kleine mysterie kan maken.
Goed. Dat zal ik doen.
Je ziet eruit of je net de loterij won, maar je biljet verloren bent.
Wat gebeurt er?
Jij eerst. Wat doe je echt hierbuiten?
Ik kwam hier buiten toen ik een sigaartje kon roken.
Ik ontdekte dat er geen telefoon was, geen onderbrekingen.
Tenzij er een brand is natuurlijk.
Of je ontdekt dat je in therapie moet gaan.
Wat is jouw probleem?
Ik besefte het niet tot ik Nora's kantoor verliet.
Wat besefte je niet?
Ik moet mensen gaan interviewen.
Verdrietige mensen. Mensen die net hun vader verloren op die vlucht.
Ja, zeker. Daar kun je niet omheen.
Maar de gedachte daaraan...
geeft me al buikpijn.
Misschien is het moeilijk voor jou, omdat...
je ooit aan het andere eind stond van dezelfde soort vragen.
Wacht even.
Hoe wist je over het ongeval van mijn man?
Ik googelde je. - Wanneer?
Toen ik je uit de lift zag stappen. - Vanmorgen?
Vier jaar geleden. Je eerste dag op het werk.
King, was je verliefd op me? - Misschien. Wat dan nog?
Ik... Ik ben gevleid.
Eerlijk waar.
Da's lief, maar daarmee hebben we je probleem nog niet opgelost.
Nee, dat is zo.
En gezien de omstandigheden,
ik bedoel dat we hier in de trappenhal zouden staan kussen en zo.
Kussen?
Zo wil ik het me in mijn memoires herinneren. Trouwens...
het is passend dat ik je...
wat raad geef uit mijn diepe bron van journalistieke ervaring.
Ik luister. - Kijk,
Ofwel zeg je tegen jezelf: 'ik dring binnen
in het leven van deze verdrietige mensen...'
Of? - Of,
je zegt tegen jezelf:
'ik geef deze verdrietige mensen de kans
om met iemand te praten'.
Want wat we echt nodig hebben, is iemand om mee te praten.
We zijn klaar met de K's en we beginnen met de L'en.
En ik begin me zorgen te maken. - Waarom?
Ik was eerst bang dat er teveel waren,
tientallen en tientallen.
Maar het is al de tweede dag en we hebben er nog geen enkele.
We zijn nog niet halverwege de lijst.
'T' is daarbuiten ergens. Ik weet het. - Cafeďnevertrouwen.
Wat is dat? Je zesde driedubbele espresso sinds de lunch?
De zevende, maar wie telt ze? Behalve jij dan.
Lieve help, ik heb er eentje.
Laat me zien! Laat me zien. - In Morehead City.
Peyton MacGruders kantoor.
Ja. Een ogenblik alsjeblieft.
Je gaat nooit geloven wie dit is!
Peyton MacGruder. - Ms. MacGruder, Truman Harris.
Ja, Mr. Harris. Wat kan ik voor je doen? - Je mag me 'Tru' noemen."
Goed, Tru.
Hoe gaat het?
Ik vond je berichtverhaal goed. Het is veelbelovend.
Zou je het nationaal willen brengen? - Hoe bedoel je 'nationaal'?
Ik vertrek over enkele uren naar New York voor mijn show, maar
misschien kunnen we mekaar ontmoeten voor ik vertrek.
Ik kan een ploeg meebrengen, je laten praten over het briefje
en een trailer maken.
Als we snel zijn, kunnen we het vanavond al in de show brengen.
Ik weet het niet, Truman. Ik ben eigenlijk niet geďnteresseerd.
Denk aan de publiciteit.
Met de tv vind je je vermiste persoon in geen tijd.
Bedankt, maar ik wil er eigenlijk een vervolgverhaal van maken voor de lezers.
Televisie is niet wat ik in gedachten had. Sorry.
Wel,
dan moet ik nog eens nadenken
en een manier vinden om je te overtuigen.
Ik zou mijn tijd niet verspillen. - Dat doe ik nooit.
Dat was Truman Harris!
Ik weet het. - Zeg het eens! Wat wou hij?
Een verhaal. Ons verhaal.
En jij zei 'nee'? - Ja, ik zei 'nee'.
Komaan, terug naar onze gast in Morehead City.
Goed, Winston Lavery.
Laat een dochter en een zoon achter.
Eerwaarde Timothy met een 'T' Lavery van St. Louis.
Ben je gek?
Je zei 'nee' tegen Truman Harris, het geweldigste ding op tv?
Voor je helemaal smelt, wil je me een vliegticket naar St. Louis bezorgen?
Er is daar een man die ik hoop een speciaal kerstcadeau te geven.
Vrolijk Kerstmis. Vrolijk Kerstmis, iedereen.
Beste lezers, er is geen manier om te weten
voor wie het briefje geschreven werd voor ik met elke kandidaat praatte.
Dank je.
Ik wacht tot de juiste persoon de schaduw van bezorgdheid ontdekt
en het herkent als familieliefde.
Wat zou jij tegen een geliefde zeggen als je maar enkele seconden had
om een laatste bericht achter te laten. Welke taal spreekt liefde?
Dat hoop ik te vinden tijdens dit gedeelte van mijn tocht.
Peyton MacGruders kantoor.
Met Truman Harris. Is Peyton beschikbaar?
Mr. Harris. Nee, het spijt me. - Jammer. Met wie spreek ik?
Ik? Ik ben Mandi Hillridge. - Dag, Mandi. Ben jij ook een reporter?
Nee. Ik ben slechts een stagiaire. - 'Slechts' een stagiaire, bestaat niet.
Ik wed dat Peyton het moeilijk zou hebben om deze rubriek zonder jou te schrijven.
Mandi, is Peyton vertrokken naar St. Louis?
Ja, Mr. Harris, zij... - Hé, noem me 'Tru'."
Ze belde net, Tru. Haar afspraak werd tot morgen uitgesteld.
Dat is geweldig! Dan heb ik nog tijd om haar te ontmoeten.
We werken samen aan dit verhaal. Ik ben niet zeker of je dat weet.
Nee, maar dat is geweldig! Ik zei haar dat ze het moest doen.
Jullie beiden zijn een geweldig team. - Weet je wat? Ik denk dat ook.
Ik ben zeker dat ze zal bellen, maar als we mekaar mislopen,
waar en wanneer was die afspraak ook weer?
Morgen om 11 uur in de Holy Fortress Baptist Kerk.
Dank je, Mandi. Ik kijk ernaar uit om je te ontmoeten.
Oké. Bye.
Alsjeblieft. Bedankt.
Wie wil, mag komen
Heel mooi.
De leerlingen van de zondagschool maken ze uit gerecycleerde blikken.
De parochie koopt ze om geld in te zamelen voor de armen.
Het blijft me verbazen hoe deze mensen, die zelf al zo weinig hebben
zo gul zijn naar degenen die nog minder hebben.
Miss MacGruder, vermoed ik? - Ja. Eerwaarde Lavery?
De meesten noemen me Broeder Tim. Of Tim, als je wil. Ga zitten.
Dank je.
Laat me eerst zeggen dat ik je verlies erg betreur.
Dank je.
Mijn moeder stierf toen ik een kind was, en mijn vader stierf drie jaar geleden.
Ik weet hoe moeilijk het kan zijn.
Ik weet waar mijn pap is en dat maakt me erg gelukkig.
Ik weet niet welk geloof jij belijdt, Peyton, zelfs niet of je er een hebt.
Maar dat is wat ik geloof en het troost me.
Dat maakt dit bezoek zoveel makkelijker voor me.
Je vertelde aan de telefoon dat je misschien wat voor me had.
Ik abonneerde me op je krant op het internet, om je rubriek te lezen.
Ik neem aan dat je... het bericht dat je vond meebracht?
Ja, ik heb een fotokopie die je moet bekijken.
Wel,
iemand zal ongelooflijk blij zijn om dit te ontvangen.
Iemand?
Het is niet voor mij, Peyton.
Ik hoop dat je niet ontgoocheld bent, maar dit heeft mijn pap niet geschreven.
Ben je zeker?
Hij zou nooit 'T' gebruiken. Voor hem was ik altijd 'Timothy'.
En hij zou het nooit ondertekenen met 'papa'.
Hij was 'pap'. Niet enkel voor mij, maar voor iedereen die hij kende.
Mag ik je nog enkele vragen stellen voor mijn rubriek?
Zeker.
Kun je me vertellen hoe je verhouding met je vader was?
Dit moet je begrijpen. Mijn vader bouwde deze kerk.
Hij begon te prediken op straathoeken en in steegjes,
en kreeg zo zijn kudde samen. Sommigen komen nog elke zondag.
Ik groeide op in deze kerk.
Ik vond hier mijn geloof. Ik trouwde hier met mijn vrouw.
Ik doopte mijn kleine meisje hier.
Toen hij vorig jaar besloot met pensioen te gaan, nam ik zijn plaats over.
Dat moet hem erg trots gemaakt hebben. - Ja.
Enkele maanden geleden bood de bisschop me een nieuwe plaats aan. In de stad.
Grote kerk. Grote parochie. Groot potentieel.
Wat vond je vader daarvan?
Daarom kwam hij naar hier.
Hij zei dat ik het moest aannemen, omdat hij dacht dat ik dat wilde horen.
Maar dat was niet zo?
Als ik dat ambt aanvaard, is dit mijn laatste Kerstmis in deze kerk.
Gebruikte God niet ooit een ster
om mensen te leiden die naar een nieuw begin zochten?
Ja, dat deed Hij.
Misschien kan dat wat jij me vertelde
over deze waardevolle kleine sterren jou de weg wijzen.
Ik hou van deze rommelige, kleine parochie.
En deze kerk... is in mijn ziel geprent.
Ik wil je bedanken, Peyton. - Waarvoor?
Voor het bezoek, en dit.
Ik begrijp het niet. Ik dacht dat je zei dat...
Nee, hij schreef het niet.
Maar dit briefje
herinnerde me aan mijn laatste gesprek met pap,
en aan wat hij voelde in zijn hart, ongeacht wat hij zei.
Over hetgeen belangrijk is,
en hoe ik de tijd die ik kreeg, hier op aarde wil doorbrengen.
En daarvoor,
ben ik erg dankbaar.
Eerwaarde Lavery, over het briefje. Werd het door je vader geschreven?
Ik wist hier niets van. Het spijt me.
Het is in orde. En wie ben jij?
Truman Harris. National Television Broadcasting.
Mijn kijkers zijn geďnteresseerd in een briefje
vermoedelijk geschreven door een passagier van PT vlucht 848.
Ik vroeg me af of je dit onderwerp wat kan toelichten.
Dat zou ik kunnen, maar ik laat het over aan Ms. MacGruder.
Geen commentaar.
Achteruit voor een breed beeld.
Achteruit. Neem een volledig beeld van de kerk.
Oh, je ster. - Hou ze maar.
Is dit meer dan... gewoon een rubriek voor jou?
Ik weet niet wat je bedoelt.
Misschien is dat bericht jouw ster wel en leidt het
naar datgene dat je zoekt.
Jullie hebben het gehoord. We zullen moeten wachten
op de volgende rubriek van Peyton MacGruder
om te ontdekken of het briefje voor Eerwaarde Timothy Lavery bedoeld was.
Vanuit St. Louis, ik ben Truman Harris, voor National Television Broadcasting.
Dat is het. Inpakken en naar huis.
Wat doe je?
Mijn geld verdienen, net zoals jij. - Hoe wist je dat je hier moest zijn?
Een betrouwbare bron. Het spijt me. - Dit is mijn verhaal.
Het is een vrij land, MacGruder, ik mag alles verslaan als het maar juist is.
Zonder het briefje, heb je echt niets.
Nee, ik heb jou, Peyton, en je hartverwarmende zoektocht.
Het enige dat beter zou zijn, is dat we samenwerken.
Komaan. Komaan.
We worden een team, we kunnen hier een kerstspecial van maken.
Wacht er maar niet op.
Ik denk niet dat dat nodig zal zijn.
Ja? - Mooie begroeting. Zet je tv aan.
Waarom? - Zie je wel. Ik breng Chinees mee.
Truman Harris, National Television Broadcasting.
Mijn kijkers zijn geďnteresseerd in een briefje, geschreven door een passagier
van PT vlucht 848. Zou je dit onderwerp wat kunnen toelichten?
Dat zou ik kunnen, maar ik laat het over aan Ms. MacGruder.
Geen commentaar.
Ondanks de tegenzin van Eerwaarde Lavery om onze vraag te beantwoorden,
vernamen we uit betrouwbare bron
dat Tim Lavery niet de man is voor wie het bericht bestemd was.
We vervolgen dit verhaal in de show van morgen.
Tot dan. Ik ben Truman Harris, en dit is National Television Broadcasting.
Je hebt mijn verhaal gestolen!
Neem wat eetstokjes Kip met citroen verdooft de pijn.
Ik wil de pijn niet verdoven. Ik wil dat ze knaagt,
zodat als ik Harris zie, ik me goed voel als ik hem omrijd met de wagen.
Hoe komt het dat ik dit gevoelige kantje nooit zag?
Omdat iets zoals dit me nog nooit overkwam.
Zit. Eet. Komaan. Voor je elastiek helemaal knapt.
Wat gebeurde er in St. Louis?
Niets dat Harris niet versloeg.
Wat hij bracht was dat Lavery niet de man is. Dat is toch goed, nietwaar?
Want als de eerste je man is, dan is je serie afgelopen.
Nu is het tijd voor nummer twee en het verhaal blijft bestaan.
Als ik die rat Harris voor kan blijven.
Je vindt wel een manier.
Curtis Pargrave kwam vandaag naar de redactie.
Hoezo? - Om te zeggen dat je rubriek
een gevoelige snaar raakte. - Zei Pargrave dat?
Elke editie is uitverkocht, de online abonnementen stijgen.
Mensen uit het hele land lezen je online.
Je bent niet bepaald enthousiast.
Sorry. - Wat?
Op het vliegtuig vandaag, kwam het bij me op.
Er was wat turbulentie en ik dacht: 'wat als...
Wat als dit vliegtuig zou neerstorten? Aan wie zou ik schrijven?'
Je bent zo akelig. - Wat ik besefte is dat er niemand is.
MacGruder.
Echt niet! Er is geen mens van wie ik afscheid zou moeten nemen.
We zouden dat kunnen veranderen.
Ik maak me zorgen over je.
Wees voorzichtig dat jouw verhaal je geen slachtoffer van deze crash maakt.
King?
Bedankt.
Voor de gratis psychologische sessie? - Voor de kung pao kip.
Beste lezer, ik ben net terug van een typische Midden-Amerikaanse stad,
De huizen lagen besneeuwd met de vreugde van Kerstmis,
de kinderen sleeden of schaatsten
of staken wortelneuzen en koologen in de hoofden van sneeuwmannen.
De tocht bracht me niet naar een huis maar naar een kerk
om de eerste kandidaat te ontmoeten om het briefje te geven.
Een man van God, zo bleek het. Net zoals zijn vader voor hem.
Ik toonde hem een kopie van het briefje en dadelijk kon hij besluiten,
zoals al op de tv gezegd werd, dat het niet door zijn pap geschreven werd.
Hij had goede redenen en ik ben overtuigd dat het briefje niet voor hem bedoeld was.
Maar ik geloof toch dat het briefje een diepgaand effect had.
Het bood de eerwaarde een onverwachte kans,
een tweede kans, om een recente en levensveranderende beslissing te nemen.
Het briefje en de crash dienden als herinnering voor hem,
en voor ons allen, dat het leven breekbaar is,
en dat we elke dag moeten leven alsof het onze laatste is.
Het spijt me. Mea culpa. Mea culpa. Vergeef me alsjeblieft. Ik...
Je verontschuldigde je 25 maal.. Ik vergaf het je 25 maal.
En wat is zo belangrijk in Nashville dat ze me zo lang laten wachten?
En trouwens,
het enige echte aan Tru Harris is dat hij een oneerlijke vuilniszak is,
en jij en ik gaan uit zijn buurt blijven, juist?
Juist. - Goed.
Sorry dat ik je laat wachten. Ms. Quist is niet bereikbaar.
Zei je dat het over haar vader gaat? - Dat deed ik.
En ze is nog steeds niet bereikbaar? - Dat is juist.
Wil je een nummer achterlaten waarop ze je kan bereiken?
Dat deed ik drie telefoons geleden al. Zeg haar gewoon dat ik weer belde,
zeg haar dat het belangrijk is en vraag haar alsjeblieft om me terug te bellen.
Dat zal ik zeker doen.
Lieve help! - Wat?
Zag je deze e-mails? - Bijna 2.000.
Verbazingwekkend!
Peyton, zie je hoe laat het is?
Verdikke. Ik moest drie minuten geleden boven zijn.
Als ik boven klaar ben, vertrek ik gelijk naar de luchthaven.
Miss Taylor Quist zal me zien, of ze dat leuk vindt of niet!
Zeg hen dat ik onderweg ben!
Peyton MacGruders kantoor.
Fijn dat het lukte, Ms. MacGruder.
Het spijt me. Ik had nog wat te regelen in verband met een reis.
Ik kreeg een telefoon van de directeur van Kelliston Communications in New York.
Je weet natuurlijk dat dat onze hoofdzetel is.
Ze vroegen me om een vriend van jou in deze ontmoeting te betrekken.
Hallo, Peyton. Met Tru Harris.
Harris. Wat een verrassing.
Laat me meteen terzake komen. Mijn...
Onze baas wil je verhaal groter maken. - Groter?
Kelliston Communications is eigenaar van 'The Times'.
Ze zijn ook eigenaar van NTB, dat is Trumans station.
Ze willen dat we onze krachten bundelen, Peyton.
Zijn team volgt je tijdens je zoektocht naar de eigenaar van het briefje.
Eens de juiste persoon gevonden,
zal hij of zij onthuld worden in een kerstshow van een uur.
Ik zei je toch dat ik wat speciaals zou doen, nietwaar Peyton?
Wat vind je ervan? - Ik denk dat...
de beheerraad naar de... - Peyton!
Dit is een verhaal dat ik kan vertellen, of dat Truman kan vertellen.
Wacht even. Bijna vergeten.
Truman kan het niet vertellen, omdat hij het briefje niet heeft.
En jij hebt geen drie miljoen mensen die jouw miezerige rubriek lezen.
Ik heb meer dan genoeg lezers. Voor mij zijn ze de enigen die tellen.
Ik ben het hen verschuldigd, wij zijn het hen verschuldigd
om de eigenaar van het briefje in de 'de Hartgenezer' te onthullen.
En daarna, Harris, mag jij een reportage maken over eender welk verdomd ding.
Als je me nu wil verontschuldigen, ik moet een vliegtuig halen.
Ik kan je niet horen.
Knop.
Je moet op de knop drukken. De knop achter je. Druk erop.
Hallo?
Sorry voor het storen.
Ik ben Peyton MacGruder. - Hoe raakte je hier binnen?
Er zat niemand vooraan en ik wandelde gewoon...
Goed, dat is niet helemaal correct.
De receptioniste was er en...
ik zei dat ik wat contracten voor je kwam brengen.
Ben je een stalker of zo? - Lieve help! Nee!
Ik belde.
Ik ben MacGruder, Peyton MacGruder, van de Middleborough Times.
Mag ik daarbinnen komen?
Met dat glas heb ik het gevoelen dat een van ons in de gevangenis zit.
De deur is aan de zijkant. Maar ik geef geen interviews.
Hallo.
Een mooi liedje dat je speelde, trouwens.
Bedankt. Ik improviseerde wat op een nieuwe melodie.
Je bent de eerste die het hoort. Wel, jij en Marabelle.
Marabelle? - Mijn kat.
Je bent toch niet allergisch? - Ik heb er ook eentje.
Zeg me dat je getrouwd bent. - Dat ben ik niet.
Twee vrouwen van bijna middelbare leeftijd die met hun kat samenwonen.
Verdorie, zo had ik mezelf nog niet eens bekeken, tot nu dan.
Sorry. Het was niet beledigend bedoeld.
Je komt dus helemaal hierheen uit North Carolina?
Dan moet het wel belangrijk zijn.
Ja. Enkele dagen na het vliegtuigongeval, vond ik een briefje in een plastic zak.
Het spoelde aan met wat brokstukken van het vliegtuig en
het blijkt dat het briefje geschreven werd door iemand op vlucht 848.
Ik heb een kopie om even te bekijken.
Wil je wat drinken? Koffie? - Nee, bedankt.
Mijn vader schreef dit niet. - Nee?
Mijn vader schopte me buiten toen ik 16 was.
Hij had jaren om contact te zoeken, maar hij deed het niet.
Waarom zou hij dan de laatste paar seconden van zijn leven eraan spenderen?
Dat weet ik niet. - Natuurlijk niet. Dat kun je ook niet weten.
Hoe zou je er iets over kunnen weten?
Mijn vader gaf me aan mijn grootmoeder toen ik tien was.
Waarom vertel ik je dit? - Nee, alsjeblieft.
Ga verder.
Mijn mama stierf. Mijn vader zat in zijn tweede jaar medische opleiding,
en hij was tot de ontdekking gekomen dat hij geen kind kon opvoeden
en gelijk zijn studies kon afmaken, dus...
Daarna zag ik mijn vader zelden, behalve rond de kersttijd.
Mijn bijnaam voor hem was: 'Mr. Vakantie'.
Mr. Vakantie,
dat vind ik leuk. Ik zou er een liedje over kunnen schrijven.
Het is niet dat mijn vader niet van me hield.
Ik ben zeker van wel, maar... - Waar is hij nu?
Weg. Hij stierf enkele jaren geleden.
Mijn tienertijd was verbrijzeld.
Ze hadden alles wat ze wensten en schopten me buiten.
'Pech' noemden ze het.
Het duurde jaren om clean te worden.
Toen dat gebeurde, besefte ik...
dat het allemaal mijn schuld was.
Ik dacht eraan hen te bellen,
maar ze hadden door mij al genoeg meegemaakt.
Misschien was ik fout.
Misschien had ik lang geleden moeten bellen.
Maar nu, weet je... - Misschien is het tijd om zelf een briefje te schrijven.
Wat bedoel je? - Je moeder was niet op die vlucht?
Nee.
Nee, dat was ze niet.
Wat doe je hier?
Ik dacht dat je te moe was om naar het kantoor te komen,
dus bracht ik de rest van de overlijdensberichten.
Goed gedaan. - Hoe was Nashville?
Lonend. - Hebben we een winnaar?
Nee, Taylor Quist is niet de persoon die we zoeken.
Maar ik denk dat het briefje toch wel een effect had op haar.
Net of het dat bij iedereen doet. Het zette mijn leven op zijn kop.
Dat herinnert me eraan, Nora belde voor je.
Ben ik ontslagen? - Ze heeft er niets over gezegd.
Goed. We houden haar af tot morgenvroeg,
want ik moet een artikel schrijven voor dit papier naar bed gaat.
Ik heb een kop thee nodig. Wil je er eentje?
Nee. Dit is een leuke plaats.
Mijn man en ik kochten het vlak na ons huwelijk.
Kijk naar de tuin. Die zou perfect zijn voor kinderen.
Peyton MacGruder? Ik ben bang dat uw man een ongeval had.
Rustig aan, man. Zie je niet dat de vrouw zwanger is?
Peyton?
Hé, Peyton, gaat het?
Ja.
Wat heb je voor me?
Eentje nog. Als hij het niet is, is ons geluk op. - Hij?
Een plaatselijke gast. Zijn vader was een grote projectontwikkelaar.
Hij was eigenaar van de helft van de gebouwen in Middleborough.
Mooi gedaan. Ooit zul je een geweldige krantenvrouw zijn.
Bedankt. - Zeker dat je geen kop thee wil?
Ik kan niet. - Mandi, ik vind je kledij leuk.
Hou je me voor de gek? Dit is niets voor mij.
Waarom draag je het dan?
Blind date. Ik wil de gast niet afschrikken. Tot ziens.
Enkel jij en ik nog, kiddo.
Een vrouw van middelbare leeftijd en haar kat.
Vandaag ontmoette ik een bekende liedjesschrijfster.
Een vrouw die alles heeft. Bekendheid, weelde, schoonheid, talent en verstand.
Maar ik vroeg me af: is ze gelukkig?
Het leven dat ik vandaag zag, zou de meeste doorsneemensen niet aanstaan.
Deze vrouw en haar familie
hadden enkele jaren geleden ruzie, toen ze een tiener was.
Als adolescenten zijn we zo egoďstisch, zo gefocust op onze eigen wensen,
dat we het moeilijk hebben om onze ouders als echte mensen te zien.
We zien enkel hun gezag, hun regels en hun verwachtingen,
niet hun dromen, niet hun kracht of hun menselijke zwakheden.
Deze vrouw draagt de last van vervreemding,
maar het is haar eigen keuze dat ze deze last draagt.
Het werd een schaduw die ze gewoon is van te zien,
en ik ben bang dat ze die de rest van haar leven zal meedragen.
Ik draag de last van mijn eigen schaduwen.
Door het briefje te tonen, hoopte ik dat ze de moed had om in het licht te stappen.
En door dat te doen, zag ik een beeld van mezelf in haar.
Misschien, terwijl de tocht voortgaat,
moet ik ook de kracht vinden om de schaduwen achter te laten.
Ik zei: 'terwijl de tocht voortgaat', beste lezers,
omdat de vrouw zeker was dat het briefje niet voor haar was.
Maar nadat ik de boodschap las, is mijn oprechte hoop
dat het haar deuren laat openen die te lang gesloten bleven.
Hallo. - Ik was net je rubriek aan 't lezen.
Ik ben trots op je, Peyton. - Echt?
Niet enkel omdat je goed schrijft, of omdat je de cijfers omhooghaalde,
maar omdat je de rubriek iets van jezelf maakte.
Zo erg dat je het risico wou lopen om ontslagen te worden
om de belangen van je lezers te beschermen.
Ik hoop niet dat ik je in een slecht daglicht plaatste,
toen met Mr. Pargrave.
Curtis Pargrave is een drukjongen gedurende 30 jaar.
Hij vond het prachtig hoe jij je verzette tegen die mediatypes in New York.
Mijn knieën trilden zo erg, dat het een wonder was dat ik nog kon staan.
Blijf doen wat je doet. We letten zo goed mogelijk op je,
maar blijf altijd alert.
Ik denk dat je nog niet klaar bent met Mr. Harris.
Wie is de volgende op je lijst?
Tanner Walton. Zijn vader was een plaatselijk ontwikkelaar.
Ik maakte ooit een stuk over hem. Hij zat in zaken met zijn zoon.
Maar ik dacht dat hij Peter heette. - Misschien een broer?
Het bericht was geadresseerd aan 'T', dus moet het Tanner zijn.
En als hij het niet is?
Dan wordt mijn kerstrubriek een verschrikkelijke ontgoocheling.
Je lijkt druk bezig. - Nooit te druk voor bier of wijven.
Omdat ik geen van beiden ben... - Sorry. Hé, sorry.
Teveel tijd met de jongens doorgebracht. Wat kan ik voor je doen?
Me meenemen voor een ritje? - Is hij de zoon van een tycoon in onroerend goed?
Tycoon is wat zwaar uitgedrukt.
Het was dat of hij werd uit het testament geschrapt.
Wil je naar binnen, of wat?
MacGruder?
Wat?
Op welke planeet zat je net? - Het spijt me.
Dit briefje brengt gewoon veel in mij naar boven.
Bracht je me daarom mee?
Geen idee. Ik denk het wel. - Wat voor dingen?
Peyton. Wat voor dingen brengt het naar boven?
Ik denk dat ik... Ik voel dat ik het briefje kreeg om een reden.
Net of iedereen die het aanraakt, een tweede kans krijgt.
Om wat te doen?
Ze leeft nog steeds.
Peyton?
Een tweede kans om wat te doen?
Hun gebroken leven te herstellen.
En hoe zit het met jou? - Met mij?
Dit briefje heeft jou duidelijk geraakt.
Het is nogal ingewikkeld voor mij.
Ik denk niet dat ik een tweede kans verdien.
Iedereen verdient een tweede kans.
Ik moet naar binnen gaan.
Ik ben het volledig met je eens, Mr. Harris.
Het wordt misschien een beetje geluk voor ons beiden.
Ik denk dat zij het is. Ik zie je spoedig.
Mr. Walton? Ik ben Peyton MacGruder.
Hallo. Kom binnen.
Dit werd geschreven door mijn vader. - Ben je zeker?
Het is zijn handschrift. En de boodschap.
Mijn vader en ik kwamen jarenlang niet overeen.
Mijn vader was erg rijk. - Onroerend goed, juist?
Ja.
Hij wou dat ik en mijn broer Peter, hem in de zaak volgden, maar...
Ik probeerde het. Maar het was niet mijn ding.
Om eerlijk te zijn, Miss MacGruder, het verveelde me, dus ik vertrok.
Mijn vader raakte nooit over de ontgoocheling heen.
Hij zag het als een persoonlijke belediging.
We konden niet praten zonder ruzie, tot we op een punt belandden
dat we niet meer met mekaar praatten.
Ik denk dat hij op het einde van gedachten veranderde.
Ja,
ik denk het wel. Daarom is dit briefje zo belangrijk voor me.
Ik zou nooit geweten hebben hoe hij zich voelde, als je het niet vond. Dank je.
Je hebt geen idee wat je voor me deed.
Ik veronderstel dat je dit allemaal in je rubriek gaat schrijven.
Ja, als je het goed vindt tenminste.
Tuurlijk. Je mag mijn naam gebruiken als je wilt.
Mr. Walton. Nog één vraag. Noemde je vader je altijd 'T'?
Nee, hij... Nee, Hij had niet veel tijd. Om het briefje te schrijven, bedoel ik.
Maar hij wist dat ik zou begrijpen dat het voor mij was.
Ik kan waarschijnlijk geen belofte van vertrouwen krijgen.
Hoe deed je het?
Je rubriek gisteren zei dat je een liedjesschrijfster ontmoette.
Het was makkelijk te ontdekken dat Taylor Quist haar vader in de crash verloor.
De enige overeenkomst tussen Taylor en eerwaarde Timothy Lavery?
Beide namen beginnen met een T
En Tanner is de laatste T op de lijst. - Ja, da's gesneden koek.
Wat maakt je zo zeker dat hij de juiste man is?
Hij zei het toch, nietwaar? - En wat nu?
De publiciteit werkt al aan een promo voor een show van een uur.
Live, morgenavond.
Een primeur afgepakt worden doet pijn, nietwaar?
Ik heb een honkbalknuppel in mijn bureau.
Ik kan zijn hem neermeppen met één goedgeplaatste slag.
Ze filmen het en maken er een andere special van een uur van.
Is Tanner Walton zeker de juiste persoon?
Dat zegt hij toch. - Maar je bent niet overtuigd?
Laat me wat rondgraven, kijken wat het opbrengt.
Ze leeft nog steeds. - En de baby?
Zullen ze de baby kunnen redden?
Daar zie. Mijn laatste rubriek over het briefje. Jammer dat niemand het zal lezen.
Misschien dat dit je opvrolijkt. - Bedankt.
Het spijt me hoe alles afliep. - Ja, mij ook.
Het is niet enkel een primeur. Het is...
Wat? - Ik weet het niet.
Ik had gehoopt dat het briefje naar zoveel meer zou leiden,
voor mijn lezers en voor mezelf.
Ms. MacGruder? - Ja?
Kan ik met je praten? Over het briefje? - Wat is ermee?
Ik denk dat mijn vader het misschien schreef.
Liefje, iemand heeft al gezegd dat het briefje aan hen gericht was.
Het spijt me echt.
Was het bestemd voor T?
Wat zei je? - Was het briefje bestemd voor T?
Laat ons binnen praten. - Oké.
Waarom denk je dat je vader dit briefje schreef?
Hij ging op zakenreis en voor zijn vertrek, kregen we een hevige woordenwisseling.
Ik voelde me vreselijk erover, en ik wist dat hij zich ook zo zou voelen.
Hoe heet je? - Christine. Christine Everby.
Als je naam Christine is, waarom zou hij het dan aan T richten?
Dat was mijn bijnaam.
Mijn hele leven speelde ik tikkertje met mijn vader,
dus begon hij me Tikker of Tik te noemen.
Soms ook gewoon T. Ik weet dat dit gek klinkt.
Waarover maakten jullie ruzie? - Het had te maken met mijn adoptie.
Toen mama stierf, begon ik te denken aan mijn biologische moeder, en...
voor hij naar de luchthaven ging, vroeg ik of hij kon helpen mijn echte ouders te vinden.
Hij zei dat hij en mijn moeder mijn echte ouders waren.
Ik wist dat dat waar was. Ik wou hem niet kwetsen. Ik was...
Nieuwsgierig. - Ja, nieuwsgierig. Ik wou gewoon...
Ik wou mijn biologische moeder ontmoeten, slechts één keer.
Lijkt me heel normaal. - Zo zag mijn vader het niet.
Toen werd ik wat boos.
En ik zei dingen, gemene dingen.
Weet je wat?
Op het einde gaf hij toe. Dat deed hij altijd.
Hij haatte het om me ongelukkig te zien.
Hij zei dat als hij terugkwam, hij mijn ouders zou helpen zoeken.
En hij vertrok.
Ik kreeg nooit de kans om te zeggen dat het me spijt, van de dingen die ik zei.
Weet je wat me vermoordt? Die blik op zijn gelaat.
Ik haat het dat ons leven samen op die manier eindigt.
Dit is een bijbel die hij me voor mijn verjaardag gaf.
Hij schreef er wat in. Hier.
Is het hetzelfde handschrift als op het briefje?
Het is hetzelfde. - Echt?
Hij gaf je dit voor je zestiende verjaardag?
Ja.
Je werd dus geboren op 2 september, 1989?
Ja.
Ms. MacGruder, gaat het?
Ja. Ik...
Ms. MacGruder, je beeft. Kan ik... Kan ik je helpen?
Nee. Het is enkel...
Ms. MacGruder?
Het zat in een zakje. Met koekjeskruimels.
Kerstkoekjes.
Ik bakte ze zelf.
Dank je.
Bedenk wat dat briefje meemaakte om bij jou te komen.
Enkel maar om je te laten weten...
hoeveel je vader van je hield.
Ja, dat is zo.
Luister.
Er komt vanavond een man op tv
die gaat zeggen dat het briefje van hem is.
Hij heeft ongelijk. We weten beiden dat het briefje voor jou was.
Dank je.
Oh, Christine?
Ja?
Als ik je zou bellen om te zien hoe het met je gaat,
om te informeren, zou dat mogen?
Ja, dat is prima.
Dank je. - Graag gedaan.
Nora? - Je ziet er verschrikkelijk uit. Wat is er?
Dat vertel ik je later. Schrap het artikel dat ik stuurde.
Wat? - Ik schrijf een nieuw.
Peyton? Ik dacht dat je weg was. - Ik ben terug.
Goed. Dat spaart me om je dit achter te laten.
Er is iets verbazends gebeurd. Ik moet mijn artikel herschrijven.
Hoezo? - Ik ontmoette de echte eigenaar van het briefje.
Een jong meisje. - Het is dus niet onze Tanner?
Nee. Hij loog. Ik weet niet waarom. - Ik geef je 20 miljoen redenen waarom.
Wat bedoel je? - Ik sprak met onze zakelijke uitgever.
Tanners vader...
liet alles achter aan zijn zoon Peter. - Hij werd dus uit het testament geschrapt?
Beide jongens gingen voor het bedrijf werken, dadelijk na hun school.
Tanner deed het niet goed, dus kocht zijn broer hem uit.
Blijkbaar verbraste Tanner zijn deel,
en Peter werkte zich te pletter om van het bedrijf te maken wat het nu is.
Ik begrijp nog steeds niet wat Tanner kon winnen met liegen.
'Alles is vergeven, papa'.
Precies wat hij nodig had.
Tanner had al een advocaat ingehuurd om het testament te betwisten.
En Truman Harris was graag bereid hem daarbij te helpen.
Wat ga je eraan doen?
Ik ga Tanner bellen eer het te laat is.
Ik zal hem vertellen over het meisje dat ik ontmoette,
en het bewijs dat ze me toonde dat het briefje voor haar was.
Dan bied ik hem een tweede kans aan om alles recht te zetten.
Dat klinkt goed. Ja? - King? Waar is het?
Lapinsky,
speelt diep in het veld, draagt zijn blauwe uniform, zag eruit als een reiger
met de gelijkmakende run over de homebase
naar het hoge hekken achter hem, niets staat in de weg.
Een gegarandeerde grand slam, van de slungelige Lapinsky,
gedragen op het schild van een hoge golf.
Hoger en hoger in de vochtige juli lucht. Voorbij menselijke mogelijkheid,
tot hij heel gratieus de bal ving en de dag redde.
Ik geloof niet in goddelijke tussenkomst, of goden die met mensenlevens spelen.
Maar die dag geloofde ik het. Die dag was ik getuige van een mirakel.
Mijn Pulitzer stuk.
Waar vond je het? - Ik googelde je. - Wanneer?
Vier jaar geleden. Mijn eerste dag op het werk.
MacGruder, was je verliefd op me?
Is het waar wat je schreef? Geloof je in mirakels?
Waarom?
Ik was zwanger toen Gil stierf.
Ik zakte in een depressie. Totale wanhoop.
Ik probeerde mijn leven te beëindigen.
En ik verloor de baby bijna.
Nadat ze geboren was kon ik niet voor haar zorgen en niet voor mij, dus...
nam de Kinderdienst haar mee.
Verscheidene maanden later overtuigde mijn vader me
om haar voor adoptie af te staan.
Als ik normaal geweest was, had ik mijn baby nooit afgestaan.
Maar dat was je niet? Normaal.
Nee. Een heel lange tijd niet.
Probeerde je haar ooit te vinden? Je dochter?
Nee, ik zocht nooit. - Waarom niet?
Ik had het recht niet.
Ik probeerde haar leven af te nemen toen ik dat van mezelf wou nemen.
Maar door dit briefje,
denk ik dat ze mij vond.
Bedoel je het meisje dat...
Ja. - Komaan.
Het klinkt gek, maar er is bewijs. En in mijn hart weet ik het.
Ik weet dat dat mijn dochter is.
Zei je haar dat je denkt dat je haar moeder bent?
Nee.
Ik was bang dat de waarheid over de reden waarom ik haar opgaf
pijnlijker zou zijn dan het niet weten.
Ik wou iemand een kerstcadeau geven,
maar ik kreeg er zelf een.
Luister naar me.
Je hield de persoonlijkste,
de intiemste details van je leven jarenlang geheim.
Dat gaat nu veranderen.
Je bent niet alleen, Peyton, niet meer.
Niet meer.
Vertel ons Mr. Walton, over je gevoelens toen je de eerste maal dat briefje zag.
Ik dacht dat het fantastisch zou zijn als het door mijn vader geschreven was.
En toen je het opende en het bericht las?
Ik weet dat dit moeilijk is voor je, dus...
Ik wou dat ik hem een reden gegeven had om me te vergeven, maar dat was niet zo.
Het briefje...
was niet voor mij bestemd.
Wacht even. Hoorde ik dat goed?
Zei je net dat het briefje niet voor jou was?
Blijkt dat het briefje niet voor Tanner Walton bedoeld was, en dus...
Beste lezers, ik bezocht en praatte met mijn derde en laatste kandidaat.
Hij eiste het briefje op. Ik had geen reden om dat te betwijfelen.
Toen ontmoette ik een jonge vrouw
die me overtuigde dat het briefje voor haar bedoeld was.
Ze had overtuigend bewijs, maar dat had ik niet nodig om zeker te zijn
dat het briefje de cirkel rond maakte.
Doorheen deze tocht, vrienden, leerde ik nog iets.
Het briefje is niet het belangrijkst. De boodschap wel.
Het bevat de kracht van leven en liefde.
MacGruder.
Heb je enig idee hoe je me voor schut zette?
Ja. - Wie is het meisje?
Ik beloofde haar anonimiteit.
Wat moet ik mijn publiek verdomme vertellen?
Vertel hen wat ik in mijn rubriek zei.
Het bericht, of wie het schreef, is niet belangrijk. De boodschap telt.
Dat is absurd.
Peyton?
Eindelijk begrijp ik waarom ik het bericht in handen kreeg.
Niet omdat ik er wat mee kon doen. Maar wat het kon doen voor mij.
Hoe antwoord je nu op een sms?
Papa, kan ik met Kerstmis naar huis komen?
Het is van je zoon. - Ja.
Geweldig. Wat wil je dat ik zeg?
Hoe snel... kan je hier zijn?
Perfect.
Dat is geweldig. - Kom je er ook bij?
Ik zal koken.
Dat aanbod is moeilijk af te slaan, maar ik ben bang dat ik toch moet.
Op nieuwjaarsavond lukt het me wel.
Deze zoektocht deed wat met mijn hart, ze brak oude muren af.
Ik leerde iets doorheen het pijnlijke proces.
Het hart dat het meest genezen moest worden, was dat van mij.
Doorheen mijn zoektocht deelde ik het leed van wanhopige mensen,
en ik leerde eindelijk mijn eigen pijn te delen.
Dag, kom binnen. - Hallo.
Het is zo mooi.
Het spijt me. Ik had een geschenk moeten meebrengen.
Jouw aanwezigheid is mijn mooiste kerstgeschenk ooit.
En als je het niet erg vindt, Christine, wil ik je ook graag vertellen waarom.
Oké.
Het briefje was een boodschap van vergiffenis.
En voor dit gebroken hart, heeft het haar herstellende kracht niet verloren.
Vertaling: Starlord United CustomNl ReleaseS Gedownload van www.ondertitel.com